Je stopt niet met werken omdat je ouder wordt
In de garage waar de monteur werkt — dezelfde die met mij meereed naar Bari om de Fiat 500X op te halen — gebeurt elke avond iets bijzonders.
Tegen sluitingstijd komt daar papa binnen.
Niet om koffie te drinken.
Niet om te kijken.
Maar om te helpen.
Deze man is 92 jaar.
Ooit begon híj dit autobedrijf. Met zijn handen, zijn hoofd en zijn hart. Inmiddels heeft zijn zoon het bedrijf overgenomen, maar papa… die kan het simpelweg niet laten.
Ik heb een foto van hem waarop hij rustig de lucht in de banden van een auto controleert. Geen haast. Geen poeha. Gewoon doen wat nodig is. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is. En misschien is dat het ook.
En ja — hij corrigeert zijn zoon nog steeds.
Niet streng, maar beslist.
Zo van: “Nee, zo niet. Zo deden we dat vroeger ook niet.”
Je ziet de zoon glimlachen, licht met zijn ogen rollen en tóch luisteren.
Dit soort momenten raken me.
Misschien omdat het me doet denken aan die andere oudere man hier in het dorp — weet je nog? De buurvrouw die haar bejaarde buurman hielp met het rooien van de olijven. Niet omdat het moest. Maar omdat het zo hoort.
In Italië stop je niet met werken omdat je ouder wordt.
Je stopt pas als je lichaam zegt: nu is het genoeg.
Tot die tijd blijf je meedoen. Blijf je van waarde. Blijf je onderdeel van het geheel.
Geen grote woorden. Geen pensioendromen.
Gewoon: er zijn. Helpen. Doorgeven wat je weet.
Ik hoop dat ik later ook zo ben.
Nog even langs. Nog even helpen. Nog één keer zeggen hoe het eigenlijk moet 😉
💛 Casa Allegria zit vol van dit soort kleine, grote verhalen.
Wil je niets missen? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief op www.casa-allegria.nl/nieuwsbrief en je krijgt elke maand rond de 15e een leuke update.
Wordt vervolgd..