Op zoek naar de Madonna van het Gat (niet van de worteltjes š„)
Soms begint een avontuur met een taalfout.
Deze week ging ik samen met mijn vriendje Tommy ā de dapperste Labrador van Puglia ā op zoek naar de mysterieuze Madonna del Carottu. In mijn hoofd zag ik al een soort heilige beschermvrouwe van de moestuin voor me. Madonna van de worteltjes. Heel logisch, toch?
Maar nee.
āCarottuā blijkt Salentino dialect voor gat.
En ineens klopte het verhaal een stuk beter.
We gingen dus niet op zoek naar een wortelwonder, maar naar een grot. Een gat in de rotsen. En daarin, zo had ik gehoord, zou een eeuwenoud icoon van Maria met kind verborgen zijn.
Dwars door olijfgaarden en kniehoog gras
De tocht begon nog beschaafd. Via de olijfgaard van de buurman (ik zwaaide vriendelijk naar de bomen, je weet maar nooit wie meekijkt), daarna over akkers en velden waar het gras tot mijn knieƫn kwam. Tommy sprong als een hert door het groen, terwijl ik probeerde waardig te blijven.
Dat lukte ongeveer drie minuten.
Daarna volgden rotsen.
Kuilen.
Doornstruiken.
Nog meer doornstruiken.
Met lichte schrammen op mijn benen en een kapsel dat spontaan veranderde in āPugliese wildernis-chicā ploeterde ik verder. Het voelde alsof ik een ontdekkingsreiziger was. Een hele tocht! (Precies drie kwartier, maar details doen er niet toe.)
En toenā¦
Daar was ze
Verscholen in het groen ligt de grot die bekendstaat als de Grotta della Madonna del Carottu, vlakbij Parabita.
Niet groot. Niet imposant. Geen marmeren trappen of gouden poorten.
Gewoon een grot. Een gat in de rots.
En daarin: stil, ingetogen en prachtig ā een beeltenis van Maria met haar kind. Zacht van kleur, verweerd door de tijd, maar nog altijd aanwezig. Alsof ze daar al eeuwen wacht. Niet op applaus. Niet op pelgrims. Gewoonā¦ aanwezig.
De grot heeft een lange geschiedenis en is verbonden met lokale legendes en devotie. Eeuwen geleden zochten mensen hier beschutting en troost. En terwijl ik daar stond ā met gras in mijn haar en Tommy hijgend naast me ā voelde ik heel even dezelfde rust.
De weg terug (ook spiritueel uitdagend)
De terugweg was minstens zo avontuurlijk als de heenweg. Want wat je bergaf als āach, dat valt meeā ervaart, blijkt bergop toch ineensā¦ pittig.
Maar we kwamen weer thuis. Met schrammen, stof op onze schoenen, en een verhaal rijker.
En dat is misschien wel precies wat ik hier zo liefheb.
Soms moet je even door de doorns om iets moois te vinden.
Soms is het geen wortel, maar een gat.
En soms is een tocht van drie kwartier precies genoeg voor een klein wonder.
Volgende week neem ik jullie weer mee op avontuur rond Casa Allegria.
En morgenā¦ vertel ik meer over iets heel leuks voor Valentijnsdag in de nieuwsbrief. šš·
Wordt vervolgd…
Wat een heerlijk blog dit.
Je neemt me mee vanaf de eerste zin van een denkbeeldige Madonna van de worteltjes naar een grot die ineens veel meer zegt dan een grapje over taal. Die overgang van luchtig naar verstild is precies wat het zo sterk maakt.
Wat vooral binnenkomt is niet alleen de plek, maar de manier waarop je haar beschrijft:
geen marmer, geen goud, geen spektakel. Gewoon een gat in de rots. En toch aanwezigheid.
Dat is misschien wel de mooiste vorm van spiritualiteit: niet groots en meeslepend, maar stil en standvastig.
En eerlijk? Die drie kwartier door doornstruiken voelen symbolisch. Alsof je laat zien dat het kleine wonder zich zelden aandient op een strak aangelegd pad. Je moet soms even schrammen oplopen om iets tegen te komen dat je bijblijft.
En Tommy verdient natuurlijk een eretitel: beschermheilige van avontuurlijke Labradors in Puglia š