🏗️Van muren naar dromen

Er zijn van die momenten waarop je ineens ziet: dit wordt echt.

Deze week was zo’n moment.

De muratore is eindelijk klaar. En dat betekent dat alles wat eerst alleen in mijn hoofd zat – de indeling van de kamers, de badkamers, de doorgangen – nu écht vorm heeft gekregen. Geen fantasie meer, maar muren. Ruimtes. Lijnen. Licht dat anders valt dan vorige week.

Het huis begint te spreken.

Morgen gaan de vloeren van de drie badkamers eruit. Een klein beetje pijn aan het hart (want slopen blijft altijd even slikken), maar noodzakelijk. De leidingen moeten netjes onder de nieuwe vloer worden weggewerkt. Alles strak, alles voorbereid op comfort.

En dan… maandag.

Dan komt de loodgieter.
Waterleidingen. Cassettes voor de toiletten. Inbouwdouches die straks verdwijnen achter prachtige tegels. Alles wat je straks niet ziet, maar wél voelt. Comfort zit in de details die verborgen blijven.

En als het goed is — en daar duim ik al weken voor — wordt dan ook eindelijk de warmtepomp geïnstalleerd. Dat betekent dat ook in mijn woning een unit komt die kan verwarmen én koelen. Eindelijk verwarming! Met andere woorden: Casa Allegria wordt niet alleen mooi, maar ook comfortabel in elk seizoen.

Daarna begint het bijna militaire schema:

Loodgieter → Elektricien → Stukadoor → Tegelzetter →
wéér de loodgieter voor het sanitair →
wéér de elektricien voor de aansluiting.

Een choreografie van vakmensen.

En ik?
Ik loop ertussen met koffie, notities, ideeën, en af en toe een brok in mijn keel. Want tussen al dat stof en beton zie ik het steeds duidelijker:

• Drie kamers.
• Drie badkamers.
• Gasten die ’s ochtends wakker worden in Puglia.
• Wijn in de avondzon.

Soms ben ik zo druk met promotieplannen en Scandinavische marktonderzoeken dat ik vergeet: de basis wordt hier nu gelegd. Letterlijk.

Dit is de fase waarin dromen beton worden.

En ja — natuurlijk maak ik foto’s. Want dit moment wil ik later nog eens terugzien: de chaos vóór de rust.

Casa Allegria groeit.
Steentje voor steentje.

Wordt vervolgd…