Als de kerk kookt, kan Jacqueline de keuken uit 😉
Verhaal:
Gisteren was het 19 maart: de dag van San Giuseppe. In Italië betekent dat niet alleen een eerbetoon aan Sint Jozef, maar óók Vaderdag. En zoals dat hier gaat, blijft het niet bij alleen een extra mis…
In de Parrocchia di Sant’Antonio di Padova werd na afloop namelijk gewoon weer de tafel gedekt. Dit keer met ciciri e tria frizzulu, een typisch gerecht uit Puglia met kikkererwten en pasta. En ja… dat was net zo lekker als het klinkt.
Alsof dat nog niet genoeg was, mocht ons koor vandaag ook nog meedoen aan een livestream van de mis via Radio Maria. Best bijzonder om daar onderdeel van te zijn! En uiteraard… (je voelt ‘m al aankomen)… ook vandaag stond er na afloop weer iets lekkers klaar: zeppole. Die onweerstaanbare, met room gevulde gebakjes die je rond deze tijd overal ziet. En geloof me: ze zijn net zo gevaarlijk als ze eruitzien.
Langzaam begin ik een patroon te ontdekken.
Elke keer als er Ãets is in de kerk — een feestdag, een doop, een repetitie vóór of na de zomerstop — is er eten. Serieus. Op 9 oktober was er een doop: eten. Laatste repetitie voor de zomer: eten. Eerste repetitie na de zomer: eten.
Ik begin me serieus af te vragen of mijn keuken hier straks nog wel nodig is.
Misschien is dit wel het échte geheim van integreren in Italië: gewoon zorgen dat je op het juiste moment in de kerk bent 😇
En eerlijk… ik klaag niet.
Want tussen de mooie tradities, de muziek en de gezelligheid door proef je hier iets wat je niet in een recept kunt vangen: verbondenheid. En oké… ook gewoon hele goede zeppole.
wordt vervolgd….