De Venere van Parabita: schoonheid van 17.000 jaar geleden
Soms zijn er van die weken waarin er aan Casa Allegria weinig zichtbaar verandert. Geen nieuwe muren, geen verf op de wanden, geen stoffige schoenen aan het einde van de dag.
En toch… gebeurt er van alles.
Deze week nam ik even afstand van de verbouwing en dook ik in de geschiedenis van de plek waar ik straks mijn gasten mag ontvangen. En wat blijkt? Ik woon hier niet zomaar ergens. Ik woon op een plek waar al 17.000 jaar geleden iets bijzonders werd achtergelaten.
In de Grotta delle Veneri, vlak bij Parabita, is een klein beeldje gevonden: de Venere van Parabita. Slechts 9 centimeter hoog, gemaakt van bot. Maar groots in betekenis.
Dit beeldje stelt een vrouw voor. Geen perfect gestileerd lichaam zoals we dat tegenwoordig gewend zijn, maar juist rond, vol, vrouwelijk. Een symbool van vruchtbaarheid, leven en misschien zelfs wel van kracht.
Wat mij raakt, is het idee dat iemand – duizenden jaren geleden – dit heeft gemaakt. Met aandacht. Met intentie. Misschien zelfs met liefde.
En nu… staat ze in het National Archaeological Museum of Taranto.
Niet hier om de hoek, maar wel nog steeds in dezelfde regio. Alsof ze nooit echt is weggegaan.
Het geeft me een bijzonder gevoel. Dat Casa Allegria niet alleen een plek wordt waar mensen tot rust komen, maar ook een plek die verbonden is met een lange, rijke geschiedenis.
Misschien is dat wel wat Italië zo magisch maakt. Alles heeft lagen. Alles heeft een verhaal.
En straks… schrijf jij hier misschien wel een stukje van jouw eigen verhaal.
Wordt vervolgd…
Leuk hoor, dat is de grot vlakbij jouw huis waar je over vertelde?
Ook leuk: iemand had de rust en creativiteit in zich om dit beeldje te maken.
Die rust is er nog steeds!!