Als de merel zingt en de lucht haar geheimen fluistert
In Italië wordt het weer niet alleen gemeten, het wordt verteld. Van generatie op generatie. Niet met apps of satellieten, maar met verhalen, spreuken en vaste momenten in het jaar waarop iedereen even naar buiten kijkt en denkt: vediamo…
Zo zijn daar eind januari i giorni della merla.
De laatste drie dagen van januari – soms inclusief 1 februari – zouden traditioneel de koudste van het jaar zijn. Volgens de legende was de merel ooit wit. Om te schuilen tegen de kou kroop ze drie dagen in een schoorsteen en kwam er zwartgeblakerd weer uit. Sindsdien zijn merels zwart… en zijn deze dagen berucht om hun kou.
Maar – en hier wordt het interessant – hoe deze dagen verlopen, zegt volgens de traditie iets over de lente:
- Zijn de giorni della merla koud en guur? Dan wordt het voorjaar mild en vriendelijk.
- Zijn ze zacht en zonnig? Dan houdt de winter nog even koppig stand.
Geen wetenschap, wel hoop. En eerlijk is eerlijk: daar leven we hier goed op.
Niet alleen de merel voorspelt
Italië kent meer van dit soort ‘weermomenten’. Een paar mooie voorbeelden:
- La Candelora (2 februari) Per la santa Candelora, se nevica o se plora, dell’inverno siamo fora;
ma se è sole o solicello, siamo ancora a mezzo inverno. Vrij vertaald: sneeuw of regen betekent dat de winter voorbij is. Zon? Dan zijn we pas halverwege.
(Ja, ook hier is zon soms verdacht 😄) - San Martino (11 november)
Rond deze dag wordt vaak gesproken over l’estate di San Martino: een korte, zachte periode midden in de herfst. De wijn is jong, de lucht milder, het leven even vriendelijker. - Marzo pazzerello
Maart is grillig. Zon, wind, regen — soms allemaal op één dag. Een maand om niet te plannen, maar te volgen.
Vergelijken we dat met Nederland…
In Nederland kennen we de hondsdagen, spreuken over maartse buien en aprilse grillen. Maar waar het bij ons vaak praktisch blijft (“neem een jas mee”), zit er in Italië iets poëtisch onder. Het weer is hier een personage. Een gesprekspartner. Iets waar je rekening mee houdt, maar waar je je ook aan overgeeft.
En misschien is dat precies wat me hier zo raakt.
Niet alles hoeft vast te staan. Soms kijk je gewoon naar de lucht, luister je naar oude verhalen… en wacht je af.
Bij Casa Allegria zijn dit van die dagen waarop de tijd iets langzamer lijkt te gaan. Een frisse ochtend, zon op de stenen, een cappuccino die net iets langer duurt. En ergens daarboven, onzichtbaar, de belofte van wat komen gaat.
Wordt vervolgd…