De eerste gasten (en een vleugje verjaardag)
En toen was het zaterdag… een dag te laat voor mijn blog. Maar eerlijk? Sommige dagen moet je gewoon léven in plaats van erover schrijven. Gisteren was zo’n dag.
Mijn allereerste gasten zijn gearriveerd. Niet in de bed & wine – die is (nog lang?) niet klaar, maar gewoon, heel gezellig, in mijn eigen huis. Improviseren op z’n Italiaans, zullen we maar zeggen. Vriendin Lea verhuisde voor één nachtje naar mijn bed en de logeerkamer werd omgedoopt tot Casa Allegria light.
Maurice en Wendy kwamen begin van de middag aan en vanaf het eerste moment was het goed. Zo’n ontspannen klik waarbij je denkt: ja, dit is precies waarom ik dit doe.
We begonnen met een uitgebreide borrelplank (want ja, daar hoort het bij 😉) en daar kreeg ik meteen een prachtig verjaardagskado: een houten borrelplank met ingebouwde kaasmesjes, met het logo van Casa Allegria erin gebrand. Hoe bijzonder is dat… een eerste tastbaar stukje van wat straks mijn plek gaat worden.
Na een etentje buitenshuis werd de avond afgesloten bij de openhaard. Nog even napraten, nog een drankje… precies zoals avonden horen te zijn. Warm, relaxed en goed gezelschap.
De volgende ochtend ging de wekker vroeg. Heel vroeg. Om half 7 stond ik al in de keuken om een ontbijt klaar te maken: warme broodjes, beleg, gekookte eitjes, vers fruit, yoghurt en natuurlijk een verse jus d’orange. En alsof het zo moest zijn, kwam muratore Antonio nog langs met mini pasticciotti – dus die mochten absoluut niet ontbreken.
Voor onderweg kregen ze nog een broodje mee. Kleine moeite, groot gebaar.
En nog geen uur later kwamen de eerste foto’s al binnen via WhatsApp. Lachende gezichten, mooie plekken… en ergens voelde dat toch een beetje als: dit is nog maar het begin.
Ondertussen gaat het leven hier gewoon door. Lea verraste me met een prachtige olijfoliefles van de Benegiamo en samen staan we nu in de keuken om ons voor te bereiden op vanavond. Gevulde eitjes, boterhamworst met augurk, blokjes kaas… een beetje Holland in Puglia.
Vanavond komen er 14 mensen. Nederlands en Italiaans door elkaar. Slingers, gezelligheid, stemmen die door elkaar heen lopen… Ik zie het al helemaal voor me.
Casa Allegria is misschien nog niet af. Maar gisteren voelde ik het al heel duidelijk: het leeft al.
Wordt vervolgd…..