🌿Water, tegels en een vleugje hoop (met Italiaanse slag om de arm)
Na het nieuws uit de vorige nieuwsbrief, waar eindelijk schot in de verbouwing leek te komen, kan ik vandaag nóg iets delen: de vergunning voor het zwembad is binnen! Ja, je leest het goed. Het zwembad. Met officiële toestemming. In Italië. Ik moest het zelf ook even laten bezinken 😉
Betekent dit dat we deze zomer al kunnen plonzen? Rustig Jacqueline… dit is SaLENTO.Ik heb inmiddels geleerd dat hoop hier altijd met een klein sterretje komt.
Maar… er gebeurt écht wat.
De badkamertegels zijn geleverd en – hou je vast – de eerste tegels zitten al op de muur. Zonder dat de vloer gestort is, want blijkbaar doen ze dat hier gewoon achteraf. Logica is overrated zullen we maar zeggen.De muren zijn gepleisterd, het plafond is gerepareerd en de ijzeren constructie is behandeld tegen roest. Er wordt gewerkt. Serieus.
Buiten is het ondertussen een klein spektakel. De scavatore (graafmachine) is druk bezig met het uitgraven van het nieuwe terras. Omdat de helling iets enthousiaster was dan gepland, hebben we samen met de architect gekozen voor een terrassentuin. Niet alleen mooier, maar ook slimmer: zo voorkomt het dat regenwater straks linea recta het zwembad in stroomt of mijn spierwitte terrastegels verandert in… terra rossa chic.
Ook wordt de nieuwe fosse imof geplaatst (zeg maar: de upgrade van de ouderwetse beerput). En geloof me, ik ben daar oprecht blij mee, want de oude pozzo nero was inmiddels meer een all-inclusive resort voor muggen geworden.
En toen… kwam er nog een onverwachte bonus: tijdens het graafwerk werd er ineens een oude ijzeren leiding geraakt. Mét waterdruk. Resultaat: een spontaan waterballet. Maar ook: de oorzaak van de mysterieuze vochtige muur in de woonkamer is eindelijk gevonden.
Soms moet er blijkbaar eerst iets ontploffen voordat het beter wordt 😄
Nadeel? Ik kan nu even niet wassen. De wasmachine zat nog op het oude systeem.
Dus ja… uiteindelijk win ik hier gewoon weer.
Voordeel? Hij verhuist straks naar de garage, waar hij aangesloten wordt op het nieuwe waternet mét een apparaat dat kalk verwijdert.
Verder wordt ondertussen een muurtje bekleed met mozaïek en dat verandert meteen de hele uitstraling.
En zo, stap voor stap (en soms sprong voor sprong), groeit Casa Allegria langzaam uit tot precies wat het moet worden: een plek van rust. Van ruimte. Van genieten.
En misschien… heel misschien… deze zomer al mét zwembad. Maar ik zeg nog niets. Echt niet. 😉✨
Wordt vervolgd….