In Italië wordt het weer niet alleen gemeten, maar verteld. Van i giorni della merla tot La Candelora: oude weerswijsheden die iets zouden zeggen over het voorjaar. Geen wetenschap, wel charme – en een mooie reminder om soms gewoon te kijken, te voelen en af te wachten.
Het Cine-Teatro Moderno in Parabita is ruim 30 jaar dicht geweest. Het gebouw is een historisch stukje dorpscultuur (1929).
De Gemeente Parabita heeft het gekocht met plannen om te restaureren en weer een cultureel centrum van te maken.
Een geplande autoreis naar Nederland kreeg een andere wending door het overlijden van mijn moeder en sneeuwstormen in Europa. Het werd vliegen in plaats van rijden, afscheid nemen én toch ruimte voor lichtheid, vriendschap en vooruitkijken.
In een garage in Italië helpt een 92-jarige vader elke avond nog mee in het bedrijf dat hij ooit zelf begon. Hij vult banden, kijkt mee en corrigeert zijn zoon — liefdevol en met ervaring. Een klein moment dat alles zegt over werken, ouder worden en verbonden blijven.
Een Fiat 500X, een bankoverschrijving met vinkjes, een rit naar Bari, bumperschade, een ACI-systeem dat eruit ligt en €550 aan tenaamstelling: een auto kopen in Italië is allesbehalve saai. Maar hij is van mij, en dat maakt alles goed.
Het jaar is nog maar net begonnen en Casa Allegria is volop in beweging. Een nieuwe auto, een afgewerkte vloer, badkamer en elektra, een bijna geplaatste keuken én weer slapen in mijn eigen bed. Het voelt als een vliegende start vol kleine gelukjes — precies zoals ik het graag zie.
