Blog 66

Vrijheid, op z’n Italiaans

Soms loopt het leven nét even anders dan gepland.
Zo ook gisteren. Mijn hoofd zat vol met alles wat er rondom de verbouwing gebeurt… maar dit keer gelukkig op een goede manier. (Ja ja, er zit beweging in!)

En dus… geen blog.

Flauw excuus? Misschien een beetje.
Maar eigenlijk kwam het precies goed uit. Want vandaag is het 25 april. En dat is hier in Italië niet zomaar een dag.

Het is Festa della Liberazione.
De dag waarop Italië de bevrijding viert van het fascisme en de Duitse bezetting in 1945.

En geloof me… dat voel je. Niet alleen omdat veel winkels dicht zijn (altijd even schakelen 😄), maar vooral door de sfeer. Een soort stille trots. Herdenken én vieren tegelijk.

Op 25 april 1945 riepen verzetsgroepen in Noord-Italië op tot een grote opstand. Steden als Milaan en Turijn werden bevrijd, nog vóórdat de geallieerden arriveerden. Een moment waarop het land zichzelf als het ware terugpakte.

Vrijheid.

Niet iets vanzelfsprekends.
Maar iets waar voor gevochten is.

En dat voel je vandaag nog steeds.

Door het hele land zijn er herdenkingen, optochten, muziek… en in steden als Rome zelfs grote concerten. Maar wat mij misschien nog wel het meest raakt, is het besef dat vrijheid hier niet alleen herdacht wordt — maar echt gevierd.

Alsof iedereen zich er bewust van is: dit moeten we koesteren.

En eerlijk… dat zet mij ook weer even stil.

Want terwijl hier het leven doorgaat met bouwstof, plannen, dromen en een (hopelijk snel) groeiend Casa Allegria… is het eigenlijk heel simpel: Vrijheid is de basis van alles.

Vrijheid om te bouwen.
Vrijheid om te kiezen.
Vrijheid om opnieuw te beginnen.

Misschien is dat wel waarom deze plek zo goed voelt.

Dus vandaag geen lange verhalen over tegels, leidingen of verfkleuren (oké… heel even pauze 😉). Maar een klein moment van stilstaan. Bij vrijheid. Op z’n Italiaans.

En morgen?
Dan gaan we gewoon weer verder met bouwen aan Casa Allegria.

Wordt vervolgd…