Festa della Madonna della Coltura: wanneer heel Parabita stil lijkt te staan
Soms vergeet ik even hoe bijzonder het is om hier te wonen.
Totdat ineens de straten vollopen. Muziek klinkt uit alle hoeken van het dorp. Balkonnetjes worden versierd. Oude mannen discussiëren druk op straat. Vrouwen lopen in hun mooiste jurkjes. Kinderen rennen met suikerspinnen voorbij alsof ze nooit moe worden. En ergens op de achtergrond knalt vuurwerk. Veel vuurwerk. Heel veel vuurwerk.
Want het is weer tijd voor de Festa della Madonna della Coltura in Parabita. En geloof me: een Italiaans dorpsfeest beleef je niet half. Dat doe je volledig. Met hart en ziel. En waarschijnlijk ook met iets te weinig slaap.
De afgelopen dagen stond heel Parabita in het teken van de beschermheilige van het dorp: de Madonna della Coltura. Letterlijk zie je overal lichtbogen, muziek, processies en families die samenkomen. Zelfs mensen die allang ergens anders wonen, keren voor deze dagen terug naar hun geboortedorp.
En terwijl ik gisteren tussen alle mensen stond tijdens de processie, bedacht ik me ineens: eigenlijk weet ik helemaal niet precies waarom deze Madonna zó belangrijk is voor Parabita. Dus dook ik, tussen de festiviteiten door, even de geschiedenis in. En die blijkt verrassend mooi.
De naam “Madonna della Coltura” lijkt namelijk op het eerste gezicht te verwijzen naar landbouw (“agricoltura”). Logisch ook in een streek waar olijfbomen, wijn en landbouw al eeuwenlang het leven bepalen. Maar historisch gezien ligt het nét iets anders.
Oorspronkelijk zou de naam namelijk afkomstig zijn van het oude woord “Cutura”, dat weer verbonden is aan “collura”: brood. Ja, brood. Niet alleen geloof dus, maar ook voeding, samenkomen, tradities en gemeenschap.
Volgens oude legendes werd een afbeelding van Maria ooit op een ossenkar naar Parabita gebracht. Rondom de oude basilianer kloosters werden daarna feesten gehouden waarbij mensen samen brood aten — de zogenaamde “cuddura”, een traditioneel brood of broodtaart, soms met eieren erin verwerkt.
Eigenlijk dus precies waar Italianen nog steeds goed in zijn: geloof, eten en familie moeiteloos met elkaar combineren 😉
Door de eeuwen heen veranderde de naam langzaam van Cutura naar Cultura en uiteindelijk naar Coltura. Later werd daar ook de betekenis van landbouw aan gekoppeld, waardoor de Madonna steeds meer werd gezien als beschermster van het land, de oogst en de velden rondom Parabita. Sinds 1847 is zij samen met San Sebastiano en San Rocco officiële beschermheilige van het dorp.
Maar eerlijk? Of het nu om brood gaat, landbouw of geloof… als je hier tijdens de festa rondloopt, voel je vooral hoeveel liefde en trots er in deze traditie zit. En dat vind ik misschien wel het mooiste aan Italië.
Tradities zijn hier niet iets uit een geschiedenisboek. Ze léven nog. Jong en oud doet mee. Iedereen hoort erbij. En zelfs als buitenlander word je vanzelf meegenomen in het geheel.
Al moet ik toegeven dat ik nog steeds niet helemaal begrijp hoe Italianen dagenlang kunnen feesten, laat naar bed gaan én er de volgende ochtend alweer piekfijn uitzien.
Dat blijft voorlopig een mysterie.
Ik geniet ondertussen gewoon mee. Van de muziek. Van de sfeer. Van de processie door de oude straatjes van Parabita. En van het besef dat ik hier nu echt woon. En ja… de verbouwing gaat ondertussen natuurlijk ook gewoon door. Maar dit weekend mocht Casa Allegria heel even wachten. Soms zijn er belangrijkere dingen. Zoals het leven vieren.
Wil je er volgend jaar ook bij zijn ? Boek dan nu vast een plekje in mijn bed and wine Casa Allegria
Wordt vervolgd…