Ik dacht dat ik voorbereid was. Italië dacht daar anders over.
Toen ik jaren geleden trouw alle afleveringen van Ik vertrek keek, wist ik één ding zeker: mij zou dat niet gebeuren.
Ik zou niet huilend op een campingstoel zitten omdat de aannemer verdwenen was. Ik zou geen ruzie krijgen met een loodgieter die ineens drie keer zo duur bleek. En ik zou al helemaal niet verrast worden door “onverwachte kosten”.
Nee hoor.
Ik had spreadsheets.
Offertes.
Een planning.
Een architect.
En ik sprak de taal.
Sterker nog: ooit had ik me zelfs aangemeld voor Ik vertrek. Maar blijkbaar was ik niet interessant genoeg voor televisie, omdat ik Italiaans spreek. Achteraf gezien denk ik dat ze een fout hebben gemaakt. Want geloof me: taal spreken en Italië begrijpen zijn twee totaal verschillende dingen.
In Nederland betekent een offerte meestal: een bedrag waarvoor iets gedaan wordt.
In Zuid-Italië betekent een offerte eerder: een soort creatieve openingszet in een langdurige onderhandeling waarvan niemand precies weet hoe die eindigt. Een beetje zoals daten boven je veertigste.
En dus begon het: “Massimo 35 mila euro”; “Voor april klaar”, “Nessun problema.”
Inmiddels weet ik dat “nessun problema” ongeveer hetzelfde betekent als wanneer iemand in Nederland zegt: “Dat moet wel lukken.”
Dan weet je eigenlijk al genoeg.
De verbouwing loopt uit. De kosten lopen op. De elektricien ontdekt dingen. De loodgieter ontdekt nog méér dingen. En iedereen ontdekt vooral dat mijn huis uit 1980 blijkbaar gebouwd is op een fundament van verrassingen.
Letterlijk en figuurlijk.
Soms voelt het alsof iedere muur die opengebroken wordt persoonlijk denkt:
“Verrassing Jacqueline! Hier nóg een extra kostenpost!”
En dan heb ik het nog niet eens over het feit dat ik hier als vrouw alleen een bedrijf probeer op te bouwen.
Kijk, Italië is prachtig. Warm. Gastvrij. Charmant.
Maar in het diepe zuiden hangen sommige traditionele rollen nog behoorlijk stevig aan de kapstok.
Italiaanse vrouwen kregen pas in 1946 stemrecht. Mijn moeder was toen al geboren.
Dat besef kwam ineens binnen toen ik hier midden tussen aannemers, monteurs, leveranciers en “vrienden van neven van zwagers die ook iets kunnen met tegels” stond.
Soms lijkt het alsof mensen automatisch zoeken naar “de man des huizes”. En dan sta ik daar. Alleen. Met een rolmaat, een Excel-sheet en een espresso.
Tot hun verbazing blijk ik gewoon vragen te stellen. Over prijzen. Over afspraken. Over facturen. Over waarom iets dat vorige week “inclusief” was, deze week ineens “extra” blijkt te zijn. Heel vreemd kennelijk. Maar eerlijk? Ik leer veel. Niet alleen over bouwen. Maar ook over grenzen aangeven. Over onderhandelen. Over vertrouwen op mijn intuïtie. En over overeind blijven als dingen anders lopen dan gepland.
Want ondanks alles gebeurt er óók iets moois. Casa Allegria groeit langzaam uit van een droom naar een plek die straks echt bestaat. Een plek vol rust, warmte, goed eten, mooie gesprekken, yoga, wijn, zonlicht en een beetje magie. Alleen blijkt die magie dus inclusief verborgen kosten.
Dat hadden ze best even in Ik vertrek mogen vertellen.
Je kunt vanaf nu al boeken voor komende zomer! Klik hier, zo makkelijk is het!
Wordt vervolgd..