Eén jaar Casa Allegria: van bouwstof tot Rummikub op mijn heuveltje in Puglia
Een jaar geleden werd een droom werkelijkheid. En zoals dat gaat in Italië, kreeg ik er meteen een flinke portie verrassingen bij.
Soms moet je even stilstaan om te beseffen hoeveel er in een jaar kan veranderen. Op 14 oktober 2025 werd Casa Allegria officieel van mij. Mijn eigen plek onder de Italiaanse zon, in Parabita, in het hart van de Salento. Een plek waar ik gasten wil laten genieten van rust, ruimte, gastvrijheid, mooie wijnen en natuurlijk dat heerlijke Italiaanse leven.
Maar wie denkt dat je na de overdracht van een huis alleen nog maar de sleutel hoeft om te draaien, een fles prosecco moet opentrekken en achterover kunt leunen, heeft waarschijnlijk nog nooit een huis in Italië verbouwd. 😉
Van droomhuis naar bouwplaats
Toen ik de sleutels kreeg, had ik natuurlijk een beeld van hoe Casa Allegria eruit moest gaan zien. Een fijne, sfeervolle Bed & Wine, met comfortabele kamers, een heerlijk terras en een zwembad waar je op warme dagen verkoeling kunt zoeken. Een plek waar gasten zich welkom voelen en waar het tempo vanzelf een tandje lager gaat.
De werkelijkheid? Die had zo haar eigen plannen.
De verbouwing bleek een avontuur op zich. Wat begon met begrotingen en plannen, groeide uit tot een project waarin de Italiaanse verrassingen elkaar soms in rap tempo opvolgden. Budgetten die niet meer klopten, werkzaamheden die anders liepen dan verwacht en problemen die je liever niet tegenkomt als je een huis aan het opknappen bent.
En ondertussen woonde ik grotendeels boven, terwijl beneden en om me heen hard werd gewerkt. Maandenlang leefde ik tussen het bouwstof, de gereedschappen en de plannen voor wat het uiteindelijk moest worden.
Niet altijd gemakkelijk, wel een periode waarin ik ontzettend veel heb geleerd. Over verbouwen, over doorzetten en vooral over het verschil tussen hoe je denkt dat iets zal gaan en hoe het leven daadwerkelijk verloopt.
Want dat laatste is misschien wel de belangrijkste les van mijn eerste jaar Casa Allegria: je kunt nog zo’n mooi plan hebben, maar soms moet je gewoon improviseren.
Een jaar later: mijn eigen Bed & Wine
Langzaam maar zeker begon het huis steeds meer te lijken op de plek die ik voor ogen had. De kamers kregen hun eigen sfeer, de badkamers werden afgewerkt en buiten ontstond de ruimte waar ik mijn gasten straks het liefst zie zitten: met een glas wijn, een hapje erbij en alle tijd van de wereld.
En toen kwam ook het zwembad. Een moment om te vieren, want na alle werkzaamheden was dat toch echt weer een stap dichter bij het eindresultaat.
Casa Allegria is voor mij veel meer dan een huis met kamers om te verhuren. Het is de plek waar ik een nieuw leven opbouw, waar mijn liefde voor Italië en mijn passie voor gastvrijheid samenkomen en waar ik mensen wil laten kennismaken met het mooie Salento.
Een regio die zoveel meer te bieden heeft dan de bekende toeristische trekpleisters. Hier vind je charmante dorpjes, prachtige kustlijnen, lokale tradities, kleine pleinen waar het leven zich gewoon afspeelt en natuurlijk heerlijk eten en drinken.
En dat allemaal zonder dat je iedere dag een strak programma hoeft af te werken. Bij Casa Allegria mag je gewoon even lekker zijn.
Een bijzonder cadeau uit het verleden
Bij een verjaardag hoort natuurlijk een cadeautje. En voor deze gelegenheid wilde ik graag iets weggeven dat écht bij Casa Allegria hoort.
Daarom organiseer ik een winactie met een heel bijzonder stukje geschiedenis: 3 liter olijfolie van vóór het rooien van de oude olijfbomen op mijn terrein.
De bomen moesten verdwijnen vanwege de problemen met Xylella, de ziekte die zoveel olijfbomen in Puglia heeft getroffen. Daarmee verdween ook een stukje van het oorspronkelijke landschap van mijn eigen terrein.
De olijfolie die ik nog heb, is dus niet zomaar een fles olie die je ergens in de winkel kunt kopen. Het is een tastbare herinnering aan hoe het hier was, voordat de werkzaamheden en veranderingen hun sporen achterlieten.
Juist daarom vind ik het mooi om deze olie weg te geven. Een klein stukje van de geschiedenis van Casa Allegria, met een verhaal dat verder gaat dan wat er in de fles zit.
De winactie maakte deel uit van mijn feestelijke nieuwsbrief ter gelegenheid van één jaar Casa Allegria. Heb je je nog niet ingeschreven? Dan nodig ik je van harte uit om dat alsnog te doen, zodat je ook mijn volgende verhalen en nieuwtjes uit Puglia niet mist.
En dan is het ineens: nergens meer benzine!
Alsof Italië wilde bewijzen dat ik na één jaar nog lang niet alles heb meegemaakt, diende zich deze week alweer een nieuw avontuur aan.
Door de protesten en blokkades rond de raffinaderij van Taranto zijn de brandstofleveringen in grote delen van Puglia ernstig verstoord. Het nieuws meldde dat veel tankstations zonder benzine of diesel zaten. Ook in het Salento merken mensen de gevolgen. En laat ik nu zelf ook zonder benzine zitten!
Dat is op zich al vervelend genoeg, maar op mijn heuveltje in Parabita komt daar nog iets bij. Ik heb gasten die er op dit moment óók niet zomaar op uit kunnen trekken. Je kunt natuurlijk wel plannen maken om een dorpje te bezoeken, ergens uitgebreid te gaan lunchen of een mooie autorit langs de kust te maken, maar zonder brandstof wordt dat ineens een heel ander verhaal.
En wat doe je dan?Je kunt je er vreselijk druk om maken. Je kunt blijven zoeken naar oplossingen die er op dat moment misschien niet zijn. Of je kunt besluiten dat het vandaag gewoon even anders gaat. Dus halen we de Rummikub tevoorschijn!
Het Italiaanse leven laat zich niet plannen
Misschien is dat wel een van de meest bijzondere dingen aan wonen in Italië. Niet dat alles hier altijd fantastisch geregeld is — laten we eerlijk zijn, dan zou ik een stuk minder verhalen te vertellen hebben — maar dat je steeds opnieuw leert omgaan met wat er op je pad komt. Soms loopt een verbouwing maanden uit. Soms blijkt een begroting niet meer dan een optimistische eerste schatting. En soms kun je niet eens met de auto van je eigen heuvel af omdat er geen benzine te krijgen is. Maar er zijn ook de onverwachte ontmoetingen, de gesprekken aan tafel, de kleine momenten waarop je samen kunt lachen en de gezelligheid die ontstaat als niemand haast heeft.
En precies dát is wat ik met Casa Allegria wil bieden. Geen gehaast programma waarin iedere minuut gevuld moet zijn, maar een plek waar je ruimte hebt om te genieten. Van de omgeving, van elkaar en van de kleine dingen die een vakantie bijzonder maken. Of dat nu een glas wijn is bij de ondergaande zon, een middag aan het zwembad of een fanatiek potje Rummikub omdat de geplande uitstapjes even niet doorgaan. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik bij dat laatste niet per se van plan ben om mijn gasten te laten winnen. Een beetje competitie mag best! 😂
Op naar het tweede jaar Casa Allegria
Als ik terugkijk op dat eerste jaar, zie ik niet alleen de uitdagingen. Ik zie vooral hoeveel er is gebeurd, hoeveel werk erin zit en hoeveel dromen er inmiddels werkelijkheid zijn geworden. Er is nog genoeg te doen en er zullen ongetwijfeld nieuwe verrassingen opduiken. Dat hoort er blijkbaar bij als je besluit een nieuw leven op te bouwen in Zuid-Italië. Maar Casa Allegria staat er. De deuren zijn open en ik kijk ernaar uit om nog veel meer gasten te ontvangen en hen kennis te laten maken met mijn stukje Salento. En wie weet zit jij binnenkort ook op mijn heuveltje, met een glas Casa Allegria-wijn in je hand, genietend van de rust en de zon. Of aan de Rummikubtafel, omdat er weer eens iets typisch Italiaans is gebeurd.
Want bij Casa Allegria draait het uiteindelijk om één ding: vreugde, warmte en genieten van het leven. Ook als het even anders loopt dan gepland.
A presto, vanuit het zonnige — en momenteel wat benzinearme — Parabita!
Wordt vervolgd…