De verbouwing van Casa Allegria is een nieuwe fase ingegaan: de oude tegels zijn eruit, nieuwe muren worden gebouwd en de kamers hebben eindelijk hun namen gekregen – Gioia, Felicità en Serenità. Ondanks wat onverwachte uitdagingen met deuren en badkamerindeling zijn er slimme oplossingen gevonden die het comfort alleen maar verbeteren. Van puin naar potentie: Casa Allegria krijgt steeds meer vorm.
In wijngaarden staan aan het einde van elke rij rozen. Niet alleen voor de sier, maar als vroege waarschuwing voor schimmels zoals meeldauw. Ze trekken nuttige insecten aan, beschermen de wijnstokken en geven de wijngaard extra charme én traditie.
Mijn prachtige pijnboom houdt me op de been terwijl de werkzaamheden al weken stilliggen doordat de vloerenman is verdwenen met de aanbetaling. Deze sterke “levensboom” herinnert me eraan waarom ik dit avontuur aanga — en dat ik net zo onverwoestbaar ben.
De nieuwe keuken zette een onverwachte kettingreactie in gang: vloer eruit, elektra gevaarlijk, leidingen kapot, warmtepomp, zonneboilers en douchen bij de buren. Ondertussen leef ik boven, kook ik buiten en leer ik pizzica dansen. Italië, ik hou van je.
De plannen liggen klaar, de tegels zijn uitgezocht en de droom blijft groot — maar het gaat niet allemaal van een leien dakje. Verbouwen in Italië blijkt een lesje geduld en loslaten. Piano piano, zeggen ze hier. Nou… daar leer ik nog aan te wennen 😉
Het is zover: ik ben officieel eigenaar van mijn droomhuis in Italië! 🇮🇹✨ Na maanden wachten was op 14 oktober de overdracht. De verbouwing is meteen gestart: keuken eruit, leidingen vervangen en de vergunning voor het zwembad is aangevraagd. Casa Allegria komt tot leven! 🛠️🍷
✨ Een oude vakantiefoto met een oma en een mand vol druiven bracht me terug naar Mandello. Nu, 50 jaar later, pluk ik zelf druiven in Puglia en (bijna) stamp ik ze ook. 🍇 Lees mee en ontdek hoe tradities blijven én veranderen.
Vorige week vloog ik naar Nederland voor de verkoop van mijn woning in Apeldoorn. In 10 minuten bij de notaris geregeld, maar de week stond vooral in het teken van familie, vrienden én afscheid nemen. Terug in Puglia wachtte 320 plantjes en 200 tulpenbollen. 🌷
Het grote poezenmysterie: hoe Stella Pipa werd Het leek allemaal zo mooi geregeld. Onze kleine Stella zou naar Nederland verhuizen, geadopteerd door Anna. Daarvoor moest er natuurlijk een en ander gebeuren: twee vaccinaties, een microchip en een paspoort. Dus hup, meerdere keren op en neer naar het ASL in Gallipoli (wie ooit daar een wachtkamer
Heerlijk! Een zwembad (nu nog) voor mij alleen. En voor mijn unicorn, die mag ook even afkoelen. Tot het grote zwembad komt….
De afgelopen week heb ik naast wat klussen ook veel leuke dingen gedaan met de buurtjes. Ik burger al aardig in!
Wie zegt dat wachten saai is? Terwijl ik nog steeds op een nieuwe notarisdatum wacht, is hier bij Casa Allegria allesbehalve niets te doen.
Hemelvaartsdag vloog ze weer naar Nederland, naar haar eigen huisje. Vanaf dat moment bleef ik hier samen met Tommy (de labrador) achter om mijn leven verder op te bouwen. Als verrassing lagen er een stapel enveloppen klaar voor de momentjes die wat lastiger gaan worden, maar ook voor mooie momenten. Ze liggen op mijn nachtkastje
Het avontuur is begonnen: de sleutel is binnen! In Parabita werd ik hartelijk ontvangen door de buren en bleek mijn tuin zelfs al omgeploegd!
En opnieuw ben ik naar Italië geweest. Was het voor vakantie, bezichtigingen of wat anders? De makelaar was er in ieder geval bij….
