Van Winnie de Poeh naar beton: een kijkje achter de schermen bij de betongieter
Er zijn van die dingen waarvan je denkt: dat kan ik zelf ook wel. Totdat je erachter komt dat het vakmanschap toch nét iets ingewikkelder is dan je vroeger dacht. Zo had ik als kind een enorme fascinatie voor gipsgieten. Winnie de Poeh, Teigetje en Knorretje bijvoorbeeld. Ik weet niet of jullie je die malletjes nog herinneren, maar ik zie ze nog zo voor me: een rood plastic malletje waarin je gips goot, waarna het geheel ondersteboven op een glas moest staan.
En dan begon het wachten. Want gips heeft zo zijn eigen tempo. Wachtte je niet lang genoeg, dan was het beeldje nog zacht en kon je het eigenlijk meteen weer afschrijven. Wachtte je wél lang genoeg, dan kon het alsnog misgaan. Er zat bijvoorbeeld een luchtbelletje op precies de verkeerde plek, waardoor je zorgvuldig gegoten Winnie de Poeh ineens een neus had die nergens op leek.
En dan kwam het spannendste moment: het gips uit de mal halen. Soms ging dat goed. Soms brak er een oor af. Of een staart. Of, in het ergste geval, brak het hele beeldje in stukken. En daar had je dan een dag op gewacht.
Maar áls het lukte… dan begon het leukste gedeelte: schilderen!
Blijkbaar is die liefde voor gieten nooit helemaal verdwenen. Want vanmorgen stond ik ineens bij een echte betongieterij. Niet voor Winnie de Poeh deze keer, maar voor mijn eigen Casa Allegria.
Een muur tussen het zwembad en de tuin
Tussen het zwembad en de tuin wil ik graag een mooie afscheiding maken. Geen gewone stenen muur, maar iets dat past bij de sfeer van Casa Allegria: een beetje klassiek, een beetje Italiaans en vooral mooi. Ik heb mijn zinnen gezet op een soort balustrade, gemaakt van gegoten beton. Dus toen ik inspiratie én een offerte wilde, ben ik vanmorgen in de auto gestapt en naar Fanuli Manufatti Cemento gereden.
En daar ging er een wereld voor me open. Want hoewel we tegenwoordig natuurlijk alles kunnen tekenen, ontwerpen en produceren met computers, wordt hier het beton nog gewoon op de ouderwetse manier gegoten. Met mallen.
Beton in een mal
Het proces is eigenlijk prachtig simpel. Een mal wordt gevuld met beton en daarna moet het materiaal rustig zijn werk doen. Afhankelijk van het product blijft het beton ongeveer één tot twee dagen in de mal om uit te harden. En dan komt het spannende moment. De mal wordt geopend en het gegoten object komt tevoorschijn. Een beetje zoals vroeger met mijn gipsbeeldjes. Alleen zijn de gevolgen hier iets groter als het mislukt. 😉
Want ook beton komt niet altijd perfect uit een mal. Nadat het uitgehard is, moet het vaak nog worden geschuurd en bijgewerkt. Kleine oneffenheden worden verwijderd en waar nodig wordt het oppervlak netjes afgewerkt. Meestal is verven van de producten helemaal niet nodig. Het beton is gewoon… klaar. En juist dat vind ik mooi.
Wit, geel en zelfs marmer
Er wordt hier onder andere gewerkt met wit en geel beton. Dat geeft meteen een heel andere uitstraling dan het grijze beton dat je misschien bij een moderne bouwplaats voor ogen hebt. En dan is er ook nog marmergruis. Dat geeft een prachtige, meer luxe uitstraling, maar daar hangt uiteraard ook een ander prijskaartje aan. En laat ik nou net bezig zijn met een muur bij een zwembad… Dus ja. Dan begint het hoofd alweer allerlei combinaties te bedenken. 😇
Welke kleur? Welke vorm? Hoe hoog? Welke balusters? Hoe combineer ik het met de tuin én het zwembad? Het probleem met inspiratie opdoen is namelijk dat je meestal met méér ideeën naar huis gaat dan waarmee je kwam.
En toen zag ik de pc
Ergens tussen al die mallen, het beton en het stof stond ineens een bureau. Met een computer. Ik moest er een beetje om lachen. Want daar zat de man waarschijnlijk gewoon zijn administratie te doen, offertes te maken of bestellingen te verwerken.Maar als ik naar zijn omgeving keek, dacht ik vooral: die man moet toch onderhand stoflongen hebben? 😂
Natuurlijk heb ik daar een foto van gemaakt. Want juist dat vind ik zo leuk aan dit soort bezoeken. Je ziet niet alleen het eindproduct dat uiteindelijk bij iemand in de tuin staat. Je ziet ook de mensen, het werk, de handen en het ambacht erachter. En dat ambacht is hier nog heel zichtbaar. Geen fabriek waarin ergens aan het begin een mal verdwijnt en aan het einde een perfect afgewerkt product uit een lopende band rolt. Hier wordt nog gegoten, gewacht, uit de mal gehaald, geschuurd en bijgewerkt.
Van gips naar beton
En terwijl ik daar rondliep, moest ik dus ineens denken aan die oude rode malletjes uit mijn jeugd. Aan Winnie de Poeh, Teigetje en Knorretje. Aan die eeuwige twijfel: zal ik hem er nu al uithalen of toch nog maar even wachten? En aan luchtbellen, afgebroken onderdelen en mislukte beeldjes. En natuurlijk aan dat heerlijke moment waarop je eindelijk een compleet beeldje uit de mal kreeg. Dan mocht de verf tevoorschijn komen. Misschien is dat wel waarom ik dit soort ambacht zo leuk vind. Het idee dat je iets maakt dat eerst helemaal niet bestaat. Je begint met een mal, een materiaal en een beetje geduld.
En uiteindelijk staat er iets. Iets tastbaars. Iets dat blijft. Nu alleen nog even beslissen welke balustrade straks tussen mijn zwembad en tuin komt te staan. En hopen dat ik deze keer niet één dag hoef te wachten om vervolgens het hele ding in stukken uit de mal te zien komen. 😂 Wordt vervolgd…
Want zodra ik de offerte binnen heb en mijn keuze heb gemaakt, laat ik natuurlijk zien wat er uiteindelijk bij Casa Allegria komt te staan. En wie weet… misschien krijgt mijn oude hobby van vroeger binnenkort een heel volwassen opvolger. Winnie de Poeh in gips werd het uiteindelijk niet. Maar een prachtige betonnen balustrade? Daar zie ik mezelf wel op zitten. 😉
Wordt vervolgd…