Een pechdag in Puglia: als werkelijk álles tegelijk misgaat
Er zijn van die dagen waarop je ’s morgens nog vrolijk je koffie drinkt en denkt dat het een gewone donderdag gaat worden. En dan heb je aan het einde van de dag geen idee meer hoe je in hemelsnaam in deze situatie terecht bent gekomen.
Gisteren was zo’n dag.
Het begon in Maglie. Ik moest naar de tandarts en had daar keurig een afspraak voor gemaakt. Tenminste… dat dacht ik. Eenmaal aangekomen bleek dat ik helemaal geen afspraak had voor een behandeling. Ik had een afspraak gemaakt om een afspraak te maken. Ja. Echt. Daar stond ik dan. Dus na een klein stukje Italiaanse administratiekunst rijker en zonder dat er ook maar één tand bekeken was, kon ik weer terug naar huis. Gelukkig is een ritje door Salento nooit helemaal verloren tijd. Op de terugweg werd ik namelijk getrakteerd op een heuse verkeersopstopping.
Een schapenfile.
Een complete kudde schapen vond het namelijk noodzakelijk om precies op dat moment de weg over te steken. En ach… wat doe je dan? Je wacht gewoon. Je kunt moeilijk boos worden op een schaap omdat het zich niet aan de verkeersregels houdt. Daarna kon ik eindelijk naar huis. Dacht ik.
Want thuis aangekomen zag ik het volgende probleem al van verre. De nieuwe pergola. Of beter gezegd: de restanten van de nieuwe pergola. De wind had er flink huisgehouden en de hele constructie was omgewaaid. Niet een beetje scheefgezakt. Niet een losse plank. Gewoon: om. En beschadigd. Heel beschadigd. Je kent dat gevoel waarschijnlijk wel. Dat je eerst een paar seconden staat te kijken en denkt: dit meen je niet.
En daarna komt automatisch de volgende gedachte: Is dit verzekerd? Nou… Nee. Niet verzekerd. Dat was dus ook meteen duidelijk.
Een pergola die net nieuw is, die je met liefde hebt uitgezocht en waarvan je vooral dacht dat je er de komende jaren heerlijk onder zou zitten met een glas wijn, blijkt ineens een nogal dure hoop ellende te zijn.
En natuurlijk kwam er op zo’n moment ook nog iemand. De elektricien. Eindelijk. Hij kwam de aarde aansluiten waar ik al een tijdje op zat te wachten. Dat was dan weer goed nieuws. Al voelde het op dat moment een beetje alsof iemand een pleister op een gebroken been plakte. Maar goed. Je moet de positieve dingen blijven zien. Behalve dat hij met het slaan van de aardepaal de waterleiding van het zwembad raakte. Dus een zwembad naast het zwembad.
De aarde was aangesloten. De pergola lag om. De tandartsafspraak was gemaakt. En ik had een schapenfile overleefd. Misschien was het ergste nu achter de rug? Nou… Nee dus. Want de volgende ochtend bleek dat de wind en de regen in combinatie met een kapotte waterleiding nog een laatste verrassing voor me hadden bewaard.
Het zwembad. Vol met blubber. Niet een klein beetje aanslag op de bodem die je er met de stofzuiger wel even uit haalt. Nee. Echt modder. Alsof iemand had bedacht dat Casa Allegria naast een Bed & Wine óók nog een wellnessbehandeling met een modderbad moest aanbieden. Alleen had ik daar niet om gevraagd. En omdat mijn gasten natuurlijk niet zitten te wachten op een zwembad met de uitstraling van een Italiaanse vijver na een storm, moest er professionele hulp aan te pas komen.
Dus kwam er iemand om het zwembad grondig te reinigen. Terwijl ik daar stond te kijken, moest ik eigenlijk een beetje lachen. Niet omdat het leuk was. Maar omdat het inmiddels zóveel tegelijk was dat je op een gegeven moment alleen nog maar kunt denken:
Wat komt er nu weer?
Dat is misschien wel het bijzondere aan een huis in Italië. Op Instagram zie je vooral de mooie kanten. De zon die ’s avonds bij Gallipoli in zee zakt. Een glas wijn op het terras. De blauwe lucht. Het zwembad. De bloemen. Een mooie kamer die klaarstaat voor nieuwe gasten. En natuurlijk is dát ook Casa Allegria. Maar achter die foto’s zit soms een heel ander verhaal. Een verhaal van bouwstof, lekkages, werklui die later komen dan afgesproken, dingen die stukgaan, onverwachte kosten en nu dus ook een pergola die besluit zelfstandig te gaan vliegen.
En toch… Toen ik uiteindelijk weer even rustig zat, dacht ik: weet je wat? Dit is óók mijn leven hier. Ik heb ooit besloten mijn leven om te gooien, naar Italië te verhuizen en van Casa Allegria mijn droom te maken. Niemand heeft gezegd dat dat altijd makkelijk zou zijn. En eerlijk gezegd: als alles altijd perfect zou gaan, zou ik waarschijnlijk niet eens zoveel verhalen hebben om over te schrijven.
Dus haal ik diep adem. Ik kijk naar de puinhoop. En ik kijk naar het zwembad. Dan kijk ik naar de pergola. En ik schenk mezelf een glas wijn in.
Want uiteindelijk is er maar één passende reactie op een dag waarop werkelijk alles tegelijk misgaat: Andrà tutto bene. Het komt goed. Misschien niet vandaag. Misschien zelfs niet morgen. Maar het komt goed. En anders… hebben we altijd nog wijn. 🍷 Welkom bij Casa Allegria.
Wordt vervolgd…