Deze week geen bouwupdates, maar een duik in de geschiedenis van Parabita. De Venere van Parabita, een 17.000 jaar oud beeldje, herinnert eraan dat deze plek al eeuwenlang verbonden is met leven, vrouwelijkheid en betekenis. Casa Allegria wordt daarmee meer dan een verblijf: het wordt een plek met een verhaal.
In Parabita wordt San Giuseppe niet alleen gevierd met een mis, maar ook met heerlijk eten. Van ciciri e tria tot zeppole: het lijkt erop dat Jacqueline haar keuken steeds minder nodig heeft nu ze volledig ondergedompeld raakt in het Italiaanse kerk- en dorpsleven.
In Puglia horen olijfbomen bij het landschap zoals de zee bij het strand. Maar sinds 2013 heeft de Xylella-bacterie miljoenen bomen vernietigd. Ook op mijn eigen terrein zijn inmiddels bomen verdwenen. In deze blog vertel ik wat er hier gebeurd is, wat het betekent voor de regio én hoe het leven van de olijfboeren compleet is veranderd.
Wist je dat vlak bij Casa Allegria twee beroemde wandelroutes lopen? De Via Augusta Sallentina en de Via Francigena voeren je langs eeuwenoude geschiedenis, prachtige natuur en de mooiste plekken van Salento. En na zo’n wandeling? Dan wacht er straks een comfortabel verblijf bij Casa Allegria, dat – als alles volgens plan verloopt – met Pasen 2026 zijn deuren opent.
🌿 Blog – De laatste maand voor Casa Allegria open gaat! Zaterdag 28 februari 2026.De laatste dag van de maand. Nog één maand te gaan… en dan zou Casa Allegria écht klaar moeten zijn. Zou. 😅 De werkzaamheden zijn in volle gang. Elke dag loopt er wel weer een ander gespecialiseerd vakmannetje rond. Het voelt
De muratore is klaar en de indeling van de kamers is definitief! Morgen worden de badkamervloeren verwijderd voor nieuwe leidingen, maandag start de loodgieter met waterleidingen, inbouwdouches en (hopelijk!) de installatie van de warmtepomp. Daarna volgt een strak schema met elektricien, stukadoor en tegelzetter. Casa Allegria krijgt steeds meer vorm — van droom naar werkelijkheid.
Deze week trok ik samen met Tommy door olijfgaarden, velden en doornstruiken op zoek naar de mysterieuze Grotta della Madonna del Carottu bij Parabita. Wat begon als een misverstand over “worteltjes”, eindigde in een verstilde ontmoeting met een eeuwenoud Maria-icoon in een verborgen grot. Een tocht van drie kwartier, schrammen inbegrepen — maar meer dan de moeite waard.
De verbouwing van Casa Allegria is een nieuwe fase ingegaan: de oude tegels zijn eruit, nieuwe muren worden gebouwd en de kamers hebben eindelijk hun namen gekregen – Gioia, Felicità en Serenità. Ondanks wat onverwachte uitdagingen met deuren en badkamerindeling zijn er slimme oplossingen gevonden die het comfort alleen maar verbeteren. Van puin naar potentie: Casa Allegria krijgt steeds meer vorm.
In Italië wordt het weer niet alleen gemeten, maar verteld. Van i giorni della merla tot La Candelora: oude weerswijsheden die iets zouden zeggen over het voorjaar. Geen wetenschap, wel charme – en een mooie reminder om soms gewoon te kijken, te voelen en af te wachten.
Het Cine-Teatro Moderno in Parabita is ruim 30 jaar dicht geweest. Het gebouw is een historisch stukje dorpscultuur (1929).
De Gemeente Parabita heeft het gekocht met plannen om te restaureren en weer een cultureel centrum van te maken.
Een geplande autoreis naar Nederland kreeg een andere wending door het overlijden van mijn moeder en sneeuwstormen in Europa. Het werd vliegen in plaats van rijden, afscheid nemen én toch ruimte voor lichtheid, vriendschap en vooruitkijken.
In een garage in Italië helpt een 92-jarige vader elke avond nog mee in het bedrijf dat hij ooit zelf begon. Hij vult banden, kijkt mee en corrigeert zijn zoon — liefdevol en met ervaring. Een klein moment dat alles zegt over werken, ouder worden en verbonden blijven.
Een Fiat 500X, een bankoverschrijving met vinkjes, een rit naar Bari, bumperschade, een ACI-systeem dat eruit ligt en €550 aan tenaamstelling: een auto kopen in Italië is allesbehalve saai. Maar hij is van mij, en dat maakt alles goed.
Het jaar is nog maar net begonnen en Casa Allegria is volop in beweging. Een nieuwe auto, een afgewerkte vloer, badkamer en elektra, een bijna geplaatste keuken én weer slapen in mijn eigen bed. Het voelt als een vliegende start vol kleine gelukjes — precies zoals ik het graag zie.
Kerst in Casa Allegria verloopt dit jaar net even anders: geen keuken, nog geen elektra of water, maar wél vertrouwen. In deze blog deel ik hoe bouwen ook gaat over loslaten, meebewegen en blijven geloven in je droom. Mét kerstwensen van mij en Tommy 🎄🐾
De monumentale begraafplaats van Parabita is een postmodern kunstwerk uit de jaren ’70, ontworpen door Gruppo Grau. Gebouwd in carparo-steen en geïnspireerd op een Korinthisch kapiteel, vormt het een labyrintisch geheel vol symboliek. Een unieke mix van mythologie, architectuur en Apulische traditie.
Mijn citroenboom barst van de rijpe citroenen, dus… limoncello-tijd! Zelf maken is simpel, hilarisch leuk en het moeilijkste is het wachten. Met schillen in de pot, suikerwater erbij en hup: ijskoud genieten! 🍋❄
In wijngaarden staan aan het einde van elke rij rozen. Niet alleen voor de sier, maar als vroege waarschuwing voor schimmels zoals meeldauw. Ze trekken nuttige insecten aan, beschermen de wijnstokken en geven de wijngaard extra charme én traditie.
Mijn prachtige pijnboom houdt me op de been terwijl de werkzaamheden al weken stilliggen doordat de vloerenman is verdwenen met de aanbetaling. Deze sterke “levensboom” herinnert me eraan waarom ik dit avontuur aanga — en dat ik net zo onverwoestbaar ben.
Electra in Italië is een avontuur: één zekering, geen salva-vita, drie soorten stopcontacten en een doorgebrande adapter dankzij een 1000W kacheltje. Ik bivakkeer boven met jas aan, tot beneden klaar is en ik weer bij de openhaard mag wonen.
De nieuwe keuken zette een onverwachte kettingreactie in gang: vloer eruit, elektra gevaarlijk, leidingen kapot, warmtepomp, zonneboilers en douchen bij de buren. Ondertussen leef ik boven, kook ik buiten en leer ik pizzica dansen. Italië, ik hou van je.
De verbouwing ligt even stil, maar dat gaf ruimte voor iets veel mooiers: een week vol knuffels, gezelligheid en kleine avonturen met Lotte en Martijn. Even geen bouwstof, maar liefde en zon.
De plannen liggen klaar, de tegels zijn uitgezocht en de droom blijft groot — maar het gaat niet allemaal van een leien dakje. Verbouwen in Italië blijkt een lesje geduld en loslaten. Piano piano, zeggen ze hier. Nou… daar leer ik nog aan te wennen 😉
Het is zover: ik ben officieel eigenaar van mijn droomhuis in Italië! 🇮🇹✨ Na maanden wachten was op 14 oktober de overdracht. De verbouwing is meteen gestart: keuken eruit, leidingen vervangen en de vergunning voor het zwembad is aangevraagd. Casa Allegria komt tot leven! 🛠️🍷
De voorkant van Casa Allegria heeft een make-over gekregen! Nieuwe kleuren, frisse muren en… een spannende datum bij de notaris. Zou het dan nu écht gaan gebeuren?
In Puglia, waar de roestbruine terra rossa aan je schoenen blijft plakken, zijn schoenenschrapers onmisbare helpers. Een simpele uitvinding die voorkomt dat modder en klei hun hun weg naar binnen vinden. Charmant en praktisch tegelijk!
✨ Een oude vakantiefoto met een oma en een mand vol druiven bracht me terug naar Mandello. Nu, 50 jaar later, pluk ik zelf druiven in Puglia en (bijna) stamp ik ze ook. 🍇 Lees mee en ontdek hoe tradities blijven én veranderen.
Biggetjes knuffelen, poffertjes bakken, tulpen planten, trulli spotten en pumi verzamelen – september zat vol hoogtepunten. En met de notaris in zicht komt de opening van Casa Allegria steeds dichterbij! 🌸
Vorige week vloog ik naar Nederland voor de verkoop van mijn woning in Apeldoorn. In 10 minuten bij de notaris geregeld, maar de week stond vooral in het teken van familie, vrienden én afscheid nemen. Terug in Puglia wachtte 320 plantjes en 200 tulpenbollen. 🌷
Het grote poezenmysterie: hoe Stella Pipa werd Het leek allemaal zo mooi geregeld. Onze kleine Stella zou naar Nederland verhuizen, geadopteerd door Anna. Daarvoor moest er natuurlijk een en ander gebeuren: twee vaccinaties, een microchip en een paspoort. Dus hup, meerdere keren op en neer naar het ASL in Gallipoli (wie ooit daar een wachtkamer
