Tijdens het feest van Santa Marina mocht ik met het kerkkoor zingen bij de eeuwenoude crypte van Parabita. Een bijzondere ervaring die me opnieuw liet beseffen hoe rijk de geschiedenis en tradities van de Salento zijn. In deze blog neem ik je mee naar een verborgen plek waar verleden en heden samenkomen en vertel ik waarom juist dit soort momenten Zuid-Italië zo bijzonder maken.
De afgelopen maanden stonden volledig in het teken van verbouwen, plannen en dromen. Steeds leek de eindstreep dichtbij, maar telkens kwam er weer een nieuwe uitdaging. Inmiddels zijn de drie kamers van Casa Allegria bijna klaar, ligt het grote zonneterras er prachtig bij en wordt het zwembad deze maand gebouwd. Maar misschien hoeft een droom helemaal nooit “af” te zijn. In deze blog deel ik waarom juist de reis naar het einddoel misschien wel het mooiste onderdeel is.
Na maanden van verbouwen, regelen en heel veel geduld is het eindelijk zover: Casa Allegria heeft de officiële vergunning en is nu te boeken via verschillende boekingsplatforms én rechtstreeks via de website. Waarom direct boeken voordeliger is, hoe het met het zwembad staat én welke exclusieve verrassing ik speciaal voor mijn bloglezers heb…
Deze week stond volledig in het teken van de buitenruimte van Casa Allegria. Het nieuwe terras van maar liefst 100 m² is aangelegd met prachtige Pietra Leccese natuursteen en loopt rondom het hele huis. Achter het terras komt het zwembad, dat inmiddels besteld is en hopelijk begin juli geleverd wordt. Ook binnen zijn grote stappen gezet: de airco’s zijn geïnstalleerd, de deuren zijn bijna klaar en volgende week worden de laatste plinten geplaatst. Het budget mag dan wel uitgeput zijn, maar de eindstreep is eindelijk in zicht. Nu is het vooral wachten op de laatste vergunningen, zodat Casa Allegria ook zichtbaar kan worden op Booking.com en Airbnb. De droom wordt werkelijkheid: Casa Allegria is bijna klaar om haar eerste gasten te ontvangen.
Tijdens de Festa della Madonna della Coltura verandert Parabita in één groot feest vol tradities, muziek, processies en saamhorigheid. In deze blog duik ik in de bijzondere geschiedenis achter de beschermheilige van het dorp, en ontdek ik dat het verhaal misschien nog wel meer over brood, familie en samen vieren gaat dan over religie alleen
Een jaar na haar vertrek naar Italië blikt Jacqueline terug op een intens, chaotisch maar bijzonder jaar vol verbouwingen, tegenslagen en mijlpalen. Casa Allegria komt nu echt tot leven.
Van een “klein boodschapje” naar een volle auto met vloerkleden, lampjes, verf en stroopwafels: mijn vaste tripjes met Caroline naar de Action in Tricase blijken inmiddels een essentieel onderdeel van het opbouwen van Casa Allegria. Zelfs de nieuwe keuken en de bedden krijgen een subtiel Action-tintje. En die heerlijke geur van het beddengoed straks? Mijn geheime wasparfum verklap ik eigenlijk liever niet… 😉
De verbouwing van Casa Allegria komt eindelijk in beweging! Met de zwembadvergunning op zak, de eerste badkamertegels op de muur en flinke vooruitgang binnen én buiten, groeit het huis stap voor stap richting een oase van rust. Mét een paar typisch Italiaanse verrassingen onderweg…
De eerste gasten, een spontane barbecue en een mini-break naar Pescara… het was een week vol primeurs en gezelligheid bij Casa Allegria. En terwijl de verbouwing achter de schermen doorgaat, gebeurt er meer dan ik nu al kan vertellen…
De eerste gasten van Casa Allegria zijn een feit – al is het voorlopig nog in mijn eigen huis. Met een warme ontvangst, een uitgebreid ontbijt en een prachtig persoonlijk cadeau voelde het meteen als een voorproefje van wat komen gaat. Casa Allegria is nog niet af, maar de sfeer is er al.
In Parabita wordt San Giuseppe niet alleen gevierd met een mis, maar ook met heerlijk eten. Van ciciri e tria tot zeppole: het lijkt erop dat Jacqueline haar keuken steeds minder nodig heeft nu ze volledig ondergedompeld raakt in het Italiaanse kerk- en dorpsleven.
In Italië wordt het weer niet alleen gemeten, maar verteld. Van i giorni della merla tot La Candelora: oude weerswijsheden die iets zouden zeggen over het voorjaar. Geen wetenschap, wel charme – en een mooie reminder om soms gewoon te kijken, te voelen en af te wachten.
In een garage in Italië helpt een 92-jarige vader elke avond nog mee in het bedrijf dat hij ooit zelf begon. Hij vult banden, kijkt mee en corrigeert zijn zoon — liefdevol en met ervaring. Een klein moment dat alles zegt over werken, ouder worden en verbonden blijven.
Een Fiat 500X, een bankoverschrijving met vinkjes, een rit naar Bari, bumperschade, een ACI-systeem dat eruit ligt en €550 aan tenaamstelling: een auto kopen in Italië is allesbehalve saai. Maar hij is van mij, en dat maakt alles goed.
Het jaar is nog maar net begonnen en Casa Allegria is volop in beweging. Een nieuwe auto, een afgewerkte vloer, badkamer en elektra, een bijna geplaatste keuken én weer slapen in mijn eigen bed. Het voelt als een vliegende start vol kleine gelukjes — precies zoals ik het graag zie.
Kerst in Casa Allegria verloopt dit jaar net even anders: geen keuken, nog geen elektra of water, maar wél vertrouwen. In deze blog deel ik hoe bouwen ook gaat over loslaten, meebewegen en blijven geloven in je droom. Mét kerstwensen van mij en Tommy 🎄🐾
De plannen liggen klaar, de tegels zijn uitgezocht en de droom blijft groot — maar het gaat niet allemaal van een leien dakje. Verbouwen in Italië blijkt een lesje geduld en loslaten. Piano piano, zeggen ze hier. Nou… daar leer ik nog aan te wennen 😉
Ferragosto in Parabita: wijn, cactusgevechten, een Fiat Panda uit ’89 én een winactie! Lees het verhaal en doe mee via Casa Allegria.
