Van een “klein boodschapje” naar een volle auto met vloerkleden, lampjes, verf en stroopwafels: mijn vaste tripjes met Caroline naar de Action in Tricase blijken inmiddels een essentieel onderdeel van het opbouwen van Casa Allegria. Zelfs de nieuwe keuken en de bedden krijgen een subtiel Action-tintje. En die heerlijke geur van het beddengoed straks? Mijn geheime wasparfum verklap ik eigenlijk liever niet… 😉
Deze week geen bouwupdates, maar een duik in de geschiedenis van Parabita. De Venere van Parabita, een 17.000 jaar oud beeldje, herinnert eraan dat deze plek al eeuwenlang verbonden is met leven, vrouwelijkheid en betekenis. Casa Allegria wordt daarmee meer dan een verblijf: het wordt een plek met een verhaal.
De verbouwing van Casa Allegria is een nieuwe fase ingegaan: de oude tegels zijn eruit, nieuwe muren worden gebouwd en de kamers hebben eindelijk hun namen gekregen – Gioia, Felicità en Serenità. Ondanks wat onverwachte uitdagingen met deuren en badkamerindeling zijn er slimme oplossingen gevonden die het comfort alleen maar verbeteren. Van puin naar potentie: Casa Allegria krijgt steeds meer vorm.
De nieuwe keuken zette een onverwachte kettingreactie in gang: vloer eruit, elektra gevaarlijk, leidingen kapot, warmtepomp, zonneboilers en douchen bij de buren. Ondertussen leef ik boven, kook ik buiten en leer ik pizzica dansen. Italië, ik hou van je.
De plannen liggen klaar, de tegels zijn uitgezocht en de droom blijft groot — maar het gaat niet allemaal van een leien dakje. Verbouwen in Italië blijkt een lesje geduld en loslaten. Piano piano, zeggen ze hier. Nou… daar leer ik nog aan te wennen 😉
Rode vlaggen. Hoe lang kun je die negeren? En wat wegen ze op tegen de tekenen die ik eerder dacht te hebben ontvangen?
